Ouderen

Veteranen

Ze zijn er nog wel, maar ze worden wat schaars
die Oorlogsveteranen met ‘n rug als ‘n kaars, die
al lopen ze nu wel wat moeizaam en stram,
onze vrijheid bevóchten...vaak man tegen man.!
Ze deden voor niemand ook maar 1 stap opzij....
door die mensen dus luitjes kwam ons Landje wél vrij !
Maar nu ‘t gaat zoals ‘t gaat, bedenkt ‘n enkeling verrast
of voor die vrijheid toen vechten, nu wel zo heeft gepast....

Even dan...

Ze lag op haar ziekbed haar lot te betreuren,
een vriendin deed alles om haar wat op te beuren,
met ‘n mop, een gebaartje, haar grappigst gezicht
maar de zieke, ze zweeg, met haar ogen stijf dicht..
Toch had ze haar humor niet écht verloren
want met ‘n glimlach tot aan beide oren,
verraste ze plots haar verbaasde vriendin :
begin jij maar met lachen, dan val ik misschien in...!

Kras

Soms geef ik antwoord als mij niets wordt gevraagd,
kortaf of langdradig, beleefd of obsceen
maar geen mens die zich ooit over mij heeft beklaagd.
er zijn hier geen mensen, ik woon hier alleen.

Ik heb vaak twee sokken aan één voet getrokken
en onder de douche op pantoffels gestaan.
Ik loop in de regen onder wandelstokken
en heb eens een plas in het stemhok gedaan.

Dat komt omdat alles precies is geschied
waarom ik als knaap heb gebeden:
“Laat me niet doodgaan Heer, nu nog niet”
en da’s negentig jaar nu geleden.

John O’Mill

De zin...

Ik ben nu haast 80, gezond en tevree
de Heer zij geloofd en aanbeden,
daar had Hij Zijn eigen bedoelingen mee
er gebeurt immers niets zonder reden...

m’n geest is nog helder, m’n hand trillingvrij,
ik kan zonder bril prima lezen
en komt er zo’n prachtig groen blaadje voorbij,
dan zou ‘k zelfs nog bok kunnen wezen...

maar niet langer gekletst nu, de tijd tikt wel dóór
ik ga snel wat strijken en koken,
want Marietje van 70, op 3-hoog daar vóór,
heeft al twee keer haar hand opgestoken...

Vrij naar Guido Gezelle

Er en priegelepraggelt een pluizeke
dat zwierderezweeft voor mijn mond.
ik bluizerdebliezer-en-blaas-er
het pluizeke fier naar de grond.

Als priegelepraglende pluizekes
mijn mond zwier-en-zwevenen in
dan heefter dit vrouke het sefkens
niet gierderdegoed naar de zin!

Dan moeter mijn keelke zo heftig
Wat rocheldekotserke braken.
en moeter mijn arme menneke
het vloerke weer kuisekesmaken.

Vandaar en dat priegelepluizekes
mijn deurke voorbij mogen gaan.
Zodat er het dweilerestokske
int poetshokske stil blijft en staan!

Marianne W.

De Both en Balloth-ballade

Ha beste broeder Both, hoe lang is ‘t nu geleden,
dat wij op de fagot elkaar om het hardst bestreden ?
Ach, vraag dát liever niet blaas-broedertje Balloth,
jou ging het blijkbaar goed, mij trof het zwaarste lot...
Want snuif en cigaret, namen m’n longen zwaar te grazen,
dus weet ‘k al lang niet meer van toeten, noch van blazen.
Zélfs, beste, is ‘t m’n tijd, dus liever geen gezemel, blaas
liever nog één keer de sterren van de hemel...
Blaas wat je blazen kunt, zo hóóg mogelijk van de toren
misschien is ‘t me vergund dat Goden en Engelen ‘t hóren.
Haal één keer nog voor mij, het onderste uit jouw fluit,
dan piep en pers ik blij, mijn laatste adem uit...

Opoe

In die tijd moest je oma’s nog OPOE noemen,
de onze sprak nog van “weerom” en van “altoos”
en over Gods liefde in de vogeltjes en de bloemen
maar ze keek daarbij altijd zo vreselijk boos...

Nee, blijheid wist ze ons niet echt te brengen,
haar hele wezen straalde altijd slechte zin en
hadden wij plezier, dan voelden we ons krengen,
zélfs vader bond bij haar heel duidelijk in...

Opa heeft weinig herinnering nagelaten,
die zat er altijd gewoon wat zwijgend naast,
hij diende als bevestiging voor haar praten...
dus, àls hij iets zei was iedereen verbaasd !

Zó ging ‘t dagje dan voorbij dat ze logeerden,
dan brachten we ze ‘s avonds naar ‘t station en
na ‘t zwaaien was het éérst wat we probeerden,
of je ongestraft..... gewoon nog làchen kon...

Tante en Oom...

De Tante’s en Oom’s uit je kindertijd,
waarvan je vaak later erkent :
“Wat brachten die altijd gezelligheid
en hebben die me schandalig verwend !”

Die Tante en Oom uit je kindertijd
zijn onlosmakelijk met je leven verweven,
maar helaas ook té dikwijls ontbreekt je de tijd
om ze ‘n schijntje daarvan terug te geven...

Maar soms (heel soms) wordt het mensen gegund
dat beiden lang genoeg worden gespaard,
zodat je met héél je hart zeggen kunt:

“WAT ZIJN JULLIE DIT FEESTJE WAARD”...

‘t gaat prima...

Er is niets aan de hand en ik voel me nog fris,
want ik ben zo gezond als maar mogelijk is.
‘t is alleen da’k wat jicht in m’n knieën nu krijg
en ‘t praten gaat soms met een piepend gehijg,
m’n pols is wat zwak en wat dunner m’n bloed,
maar, voor m’n leeftijd, ben ik vreselijk goed !

Die steunzool onder m’n linkervoet gaat,
anders zou ‘k niet best kunnen lopen op straat en
soms wordt de slaap me nachtenlang niet gegund,
maar ‘k merk dat je best wel eens zónder slaap kunt.
M’n geheugen wordt minder, soms duizelt m’n hoofd
maar dat valt niet zo op, dus geen mens die ‘t gelooft.
Denk dus niet dat ik daar bést in zorg over zit,
want écht, voor m’n leeftijd ben ik wérkelijk fit !

Ze zeggen vaak dat je die oude dag
als ‘n soort “gouden leeftijd” beschouwen mag,
maar ( af en toe ) twijfel ik daar toch wel aan,
als ik ‘s avonds weer moe naar m’n bed ben gegaan
met m’n oren in de la en m’n tanden in ‘t glas,
Mmn ogen op tafel, als ‘k uitgelezen was
en, voor ik dan inslaap, bedenk ik me dan :
“Zit er nog iets los... wat ik wégleggen kan ?”
Terwijl het met mij toch zo slecht nog niet zit,
want ik ben, voor m’n leeftijd, uitzonderlijk fit !

Elke morgen stof ik m’n hersens wat af
en ben blij met de dag die God me weer gaf,
dan haal ik m’n krantje en lees, na m’n bad,
de overlijdensberichten in ‘t ochtendblad en,
als m’n naam er niet bijstaat, weet ik dat ‘k nog leef,
was ‘t dus de bedoeling dat ‘k hier nog wat bleef...”
Ik geloof wel dat daar toch iets heilzaams in zit,
Want ik ben, voor m’n leeftijd, bést redelijk fit !

Wat is van dit alles tot slot de moraal,
die te leren valt, uit dit goedmoedig verhaal ?
Voor élk, die het ouder-zijn glimlachend draagt
als ‘n ander weer eens: “hoe maak je het” vraagt,
is ‘t beter te zeggen dat het bést met je gaat,
dan die lui te vertellen hoe ‘t écht met je staat !

‘t kleinste onrecht’....

‘n Zekere Wiesenthal zei tamelijk lang geleden
en dat heeft me toen behoorlijk diep geraakt :
“Zelfs ’t kleinste onrecht moet worden bestreden !”
het raakte zo.... dat ik ’t tot lijfspreuk heb gemaakt.
dat leek ( sociaal gezien ) natuurlijk een illusie,
het samenleven staat ”rechttoe-rechtaan” niet toe,
daarmee verlies je iedere discussie,
zoals ik dan ook steeds hardnekkig doe...
maar tóch bleef dit m’n handelen bepalen

al kostte het vaak “vrienden” om me heen

maar ‘k voel me sterk, want straks... bij ‘t “betalen”

sta ik door Wiesenthal dus niet bepaald alleen...

M’n kind

Ik zie het aan je ogen, het doet pijn,
dat ik je naam nu even niet kan zeggen.
Niet eens meer weet of je mijn kind, mijn nicht
of zusje bent, hoe valt dat uit te leggen?

De tijdbalk in mijn hoofd is onbetrouwbaar
en heden en verleden vallen samen.
Zó veel verwachtingsvolle ogen om mij heen,
ze maken het mij moeilijk, al die namen,

Gezichten die ik vaker heb gezien,
misschien verzorging of een oude buur?
Het helpt me niet hoe hard ik het probeer
de namen zijn verstopt achter een muur.

Oh, ík probeer mij er wel uit te redden,
een slimme vraag, een praatje over ’t weer,
maar jij en ik, dat voelt zo anders aan,
als daar onzekerheid ontstaat dan doet het zeer.

We zijn verbonden tot in ’t diepst van ons bestaan,
dat weten is verankerd in mijn wezen.
Daar zijn geen woorden voor, dat hoeft ook niet,
je kunt mijn liefde in mijn ogen lezen.

Wees niet verdrietig, ’t is zoals het is,
méér dan die liefde hebben wij niet nodig.
Kijk mij maar in mijn ogen, streel mijn hand,
dan maak je àl het andere overbodig !

Zwerver

Niks...

Nóg zie ik opa ooit die Kerstboom binnendragen,

maar ja , toen vierden we de Kerst nog als ‘n feest

waar ’t is begonnen moet je mij niet vragen

Maar ‘t werd nooit meer zoals ’t toen is geweest.

We zijn “verrijkt” met zusters en met broeders

maar da’s normaal en ook zoals het hoort

maar déze groep bestaat wel erg vaak uit loeders

en ‘t heet extreem als je je daaraan stoort...

’t ligt vast aan mij maar ‘k heb hier schoon genoeg van

en ‘k wil weer terug naar doodgewoon fatsoen

dat multicult is heel mooi op papier man

maar nu zegt opa (deze dus) :... niet doen !

Koek en Jopie...

Nog vaak denk ik aan ouwe Jopie
die woonde vóóraan in de straat,
’n stramme manke front-soldaat, wow
als ‘ie niet kon lopen-kropie…

soms mochten we wel bij ‘m spelen
dat was best spannend dus ook leuk,
lagen we dikwijls in een deuk, als
‘ie z’n liedjes weer ging-kwelen...

dan tracteerde hij op snoep of koeken,

of Cola, of ‘n stuk kandij

óf mocht je gewoon iets zélf uitzoeken

en daar hielp ‘ie dan écht-niet-bij...

Oh. mooie jeugd, verrijkt door Jopie
met wat 'k nóg zie als levensles…
sóms ging z’n voorkeur naar de fles,
was er geen zang, of koek-en-zopie...