Wilders

Waargebeurd

Vandaag

potpourri....

Toen onze mop een mopje was
in Holland staat een huis
want wie zal dat betalen
we gaan nog niet naar huis
wie Neerlands bloed in d'adren vloeit
al in een boerensloot
mijn zoete lieve Gerritje
zijn daden bennen groot

Er zaten zeven kikkertjes
in een hutje bij de zee
wie heeft de kleine Puk gezien
tarara boem di-ee
ik wou dat ik een vogel was
't is fijn daar aan de Rijn
een man, een man, een woord, een woord
Piet Hein zijn naam is klein.

Al in een groen groen knollenland
de geus komt om Den Briel
we varen tegen Engeland
in een blauw-geruite kiel
de vos zat in het kippenhok
wat zijn we heden blij
en dat we toffe jongens zijn
o, roosje op de hei.

Want Hanneke en Janneke
ben ik van duitsen bloed
een karretje op de zandweg reed
een daalder kost die hoed
en 't peerd van ome Loeks is dood
houdt er de moed maar in
nu komt hij alle dagen
voor land en koningin.

NN

 

 

Feestdicht ( vrij naar Drs.P )

Ik schreef voor U wat verzen op
ter ere van het feest
gevierd, omdat mijn echtgenote
jarig is geweest.

Ik wilde een dineetje
maar we hebben niet veel geld,
dus hebben wij een tafel
bij “je-weet-het-wel besteld.

We spoedden ons in feestkleed naar,
(ik noem niet graag de naam)
die zaak met vogels op het dak
en vogels op het raam.

We zouden samen eten
en de borden stonden klaar,
toen bleek opeens mijn zere kies
een heel reëel bezwaar.

Er lagen op de borden al
wat groenten en wat friet,
maar bovendien een biefstuk
en dat ging nu even niet!

(Houdt iemand hier de stand bij,
want we zijn al bij vers zes.
Ik doe dit niet voor niets
dus blijft U even bij de les!)

Enfin, ik riep de ober,
vroeg de man om een kroket.
De maaltijd werd nu eindelijk
pas goed in gang gezet.

Er kwam nu nog een meisje
met in elke hand een schaal
met appelmoes en rode kers,
dat hoort hier bij het maal!

De tafelconversatie
kwam helaas niet goed op gang,
mijn zo briljante teksten
zijn vervlogen, ben ik bang.

Mijn disgenote is helaas
geen heel klein beetje doof,
zij heeft wel apparaatjes,
maar die werken, naar “k geloof,

uitsluitend op een goede
en gevulde batterij.
En die zijn duur, dus er helaas
in tijden niet meer bij.

Ja, jullie kunnen lachen,
maar voor mij is het niet fijn.
zeg, telt er hier nog iemand mee,
we zijn bij één dozijn.

Enfin, we knaagden ons gestaag
een weg door het menu,
dat schiet in stilte lekker op
zo garandeer ik U!

We kregen nog twee bollen ijs
met wafel en met room.
(Heel stiekem snoot ik nu mijn neus
in de servettenzoom).

Zo’n feestelijk dineetje is
verdraaid geen kattenpis,
maar zonder conversatie
voel je toch wel een gemis.

Het feestelijke blijft op die manier
maar schone schijn,
dus toen de koffie eind’lijk kwam
dacht ik, hè, dat is fijn.

We kregen bij die koffie
nog een speculaasje toe,
intussen werden wij dat
stomme etentje echt moe!

We slobberden de koffie
dus naar binnen met een vaart.
(dit is nu al vers achttien hoor,
voor wie de stand bewaart).

Ik lustte nog een vieuxtje
maar dat bleek geen goed idee.
Mijn vrouw wilde nu echt naar huis,
dus moest ik ook wel mee.

En daarmee komt helaas voor U
aan dit gedicht een end,
want zonder hoofdpersonen
krijgt een dichter, da’s bekend

geen regel op papier,
al heet hij Doctorandus P.
dat ben ik zeker niet
en daarom stop ik er nu mee.

Mijn feestdicht loopt ten einde
en ik houd het liever kort,
omdat het anders straks nog
drieëntwintig verzen wordt.

Dat wil ik U besparen,
oeps, helaas, dat gaat niet meer.
Maar….. twee dozijn bewaar ik
voor een volgende keer.

 

Marianne Wijnhamer
 

HELP .....!

 

Wéér zat ‘n aap te vissen

nu is ‘t  niet wat je dacht,

geen beweging in z’n dobbertje

maar ‘t was pas kwart voor acht !

 

Hij dacht : “dat geeft niks hoor,

soms zit ‘t mee, soms tegen“

en viste dus geduldig door,

zó werd het tien voor negen !

 

De aap (‘n voorbeeld voor z’n soort)

hield het niet voor gezien

en viste, uiterlijk onverstoord,

tot precies vijf voor tien...

 

toen kreeg het dobbertje ‘n ruk,

kwam niet meer tot bedaren...

onze aap viel van z’n kruk

en kreeg prompt grijze haren !

 

Hij zag, hij zag... wat jij niet ziet

ha, niemand die ‘t nog weet....

wie maakt  ‘n einde aan dit lied

én dit verhaal compleet ?

J.

Reuze-Rijmen

Bij nader ómzien...

Beste mensen van ons ééns zo mooie Vaderland
wat is er toch allemaal met jullie aan de hand ?
Kijk om je heen, Hollanders zijn niet tevreden,
gebruik je verstand en kijk naar het verleden...
Want een volk dat zijn ondergang niet ziet
omdat een gewetenloze leider dat verbiedt
en zich door kortzichtige blinden laten leiden
met gestoorde machthebbers aan hun zijden,
zullen eens uit hun diepe droom ontwaken
met het schaamrood tot vér over hun kaken ....
Door de macht van vele gelovige belangen
Worden zij nu diep door angsten bevangen
Zij zagen ze vliegen prachtig in hun dromen
Uilen van heel ver, en uit alle soorten bomen
Zij vliegen hier vrijelijk en nestelen zich mee
Extremisten! Wat? Paard van Troje! O jee!
Te trots om hun domme fouten toe te geven
Zijn zij nu schaamteloos import aan het zeven
Zij waren humaan, ja, doch laks blind en doof
Waar gaat het om, inderdaad, een ander geloof
Een vroom gebed kan deze toestroom niet weren
Ook een slap beleid kan dit soort zeker niet keren
Door slaafsheid gevangen voor een Gods geloof
O mijn geliefde Vaderland, dit is toch vrijheid roof
Kijk om je heen, naar al die afgrijselijke moskeeën
Gefinancierd door overheersers met machtige ideeën
Eens is de olie daar op en wonen zij zonder inkomen
In een zandbak met wapens, betaald van onze lonen
Ja daar gaan zij, gesteund door Allah hun grote leider
En maken hun gebied uit naam van hun God wat wijder
In Iran, kinderen van acht jaar als Martelaar opgeleidt
Om als levende bom, het westen te beroven van vrijheid
Kijk terug naar Japan, ook nog niet zo heel lang geleden
Daar vlogen de kamikazes voor hun Keizer naar beneden
Een geïndoctrineerde massa opgezweept door imbecielen
Wordt een levensgevaarlijk wapen tegen weerloze zielen
Dit is geen fictie, geen doemscenario, of gewoon gezeur
De Nazi’s stonden ook zonder kloppen voor de deur
Joden er uit, want wij Nazie s zijn superieur aan dat tuig
Dat is wat zij riepen, uit volle borst onbeschoft en ruig
Galileo had gelijk, doch werd verbannen door de kerk
Theo van Gogh, nog erger, werd vermoord om zijn werk
Kijk maar terug naar Frankrijk, dat is geen toeval of pech
Zijn er genoeg voor handen, dan branden ze ons ook weg
Alleen de grondwet kan dit gevaarlijke geloof nog keren
Door deze geloofsbelijdenis in het openbaar te weren
Weg met die hoofddoeken, boerka,s djellaba en kruis
Dan komt het gevoel van vrijheid weer bij ons in huis
Geen Tempel, Moskee, of (linkse)Kerk meer voorhanden
Alleen dan pas komt er rust en vrede in Den Nederlanden
Ga niet apathisch afwachtend voor je uit zitten dromen
Neem een besluit door met Geert Wilders mee te komen
Geert is de aangewezen leider met oog voor zulke zaken
Hij wil dat dit gevaar uw kinderen tenslotte niet zal raken
Ga nou niet gelijk scheldend roepen dit is discriminatie
Een echte Nederlander snapt het, dit is pure informatie.

 

 

Brinkert
.

 

Lieve mam

Vandaag is het al weer 12 mei
dat is niet zo verkeerd,
je verjaardag maakt me niet zo blij,
maar ‘t feit, dat je trakteert...
haha, oh foei, dat zeg ik zó,
dit moet je me vergeven,
zoals óók ‘t ontbreken van ‘t kado
dàt koop ik mórgen even !
Dat komt, m’n Bijstandsgeld is op
t is ‘n beetje fout gelopen,
omdat ik in de koffieshop
nog dringend wat moest kopen.
Oh.ja, ik had noch ‘n beetje pech
pàs bij het zakkenrollen,
liep een agente in de weg,
nou, ik laat niet met me sollen !
Oók heb ik nog wat trammelant
met ‘n flinke groep mafkezen,
maar dat staat morgen in de krant
dus kun je dat fijn lezen !
Wat jammer, dat er ‘n krakie moet
anders kwam ik jatwerk showen,
zag je m‘n méér volwassen snoet
door wat snuiven en wat blowen.
Met meisjes ben ik ook heel sterk
dat vind je vast wel mooi,
ik zet ze overal aan ‘t werk,
ben ‘n echte loverboy !
Zo mam, dit was weer ‘t nieuws van mij
ik heb al héél wat geleerd
en ben, dat maakt jou vast óók blij,
al knap geïntegreerd....fijne dag nog !

 

Je Zoon !

Reactie  op : HELP

 

Weer krijgt ‘t verhaal van onze aap

een onverwachte wending

en waar dat nou toch heen moet gaan

leest u in déze zending...

 

Weet u nog  waar ‘t verhaal van

onze aap het laatst stagneerde ?

Dat was toen ‘t tikken van de tijd

het dier nog steeds niet leerde

 

dat hij van deze bezigheid

niet wijzer worden zou,

al viel hij nu zelfs van z’n kruk

en werd z’n haar snel grauw !

 

Een vis was het ook déze keer

niet wat hij bovenhaalde,

maar ‘n duiker met ‘n wekkerklok

die echt ontzettend baalde

 

want hij zou voor ‘n weddenschap

tot twaalf uur onder blijven

en kon nu door die stomme aap

geen nieuw record gaan schrijven !

 

U raadt waarschijnlijk het gevolg

( het was precies elf uur ),

de duiker was van woede rood

en de aap natuurlijk zuur.

 

De duiker sloeg ‘m bont en blauw,

de boodschap kan niet missen:

Schrijf liever op de rijmelsite,

in plaats van te gaan vissen !

 

Marianne W.

 

HULP - Reactie op: HELP

 

Bij't vissen (een andere moraal misschien?),

komt de aap pas grondig uit de mouw.

(Nu denkt u zeker net als Sien:

Die lieve aap, toe laat dat nou!)

 

Die aap, die uit de mouwe kwam,

(niet uit de broekspijp van zijn broer,

die nog de snoek de keel uithangt,

zoals ik onlangs eerst ervoer),

 

die aap, die kwam de mouw dus uit

en trok meteen een rare bek,

nog raarder dan die snoek zijn snuit.

(Hoewel: die was ook best gek.)

 

Daar kwam dus uit de mouw een aap,

en aapte deze duiker na,

en sloeg hem knalhard voor zijn raap:

De grijs-bont-blauwe was zijn pa!

 

Die aap kwam speciaal uit de mouw

en streek zo'n straffe apenstreek,

omdat zijn vaâr, die bont en blauw

eruit zag, op geen aap meer leek.

 

Nu waren echt de (r)apen gaar!

Het dier was niet meer in te tomen.

Dat gebeurt, zo ziet u maar,

als uit de mouwen apen komen …

 

De aap de mouw uit - en de zwemmer?

Die kroop snel weer in zijn schulp!

Die zoekt nu een apentemmer …

Wie komt de arme man te hulp?

 

Wind-in-de-Zeilen

 

Pas toen iedereen naar huis was
 

zakte opa in elkaar.
Met zijn voorhoofd op een wijnglas,
in zijn hand nog de sigaar
die hij van Joris had gekregen
en niet aangestoken had,
omdat er van directiewege
een verbod op roken zat.
Uitsluitend onder toezicht, in de tuin, vlakbij het hek,
werd het genadig toegestaan,
dus opa had, door kou en personeelsgebrek,
zijn dagelijks' sigaartje van de hand gedaan.

Op zesentwintig juni was hij jarig.
Dan kwam een slinkend stoetje van verwanten,
een tikkeltje onwennig, hun cadeaus een beetje karig
(opa was tenslotte al zo oud),
bij hem een kopje koffie drinken
met een taartje en wat aangenaam gekout.
Nika was er nu, met haar broers Martijn en Loek,
de kind'ren van zijn overleden zus.
Van hen kreeg opa een gezellig boek
over dieren in het oerwoud, met een dikke kus.
En Marlies, zijn nicht uit Bulgarije,
die toevallig net in Holland was,
met haar zonderlinge zoons, die zeiden
dat het taartje niet te eten was.
Waarop Bastiaan, de neef uit Assen,
zich verslikte en verschrikkelijk moest hoesten,
zijn ogen rolden bijkans uit hun kassen
en hij vloog de arme jongens bijna aan,
zodat Belinda tussenbeide komen moest,
zijn achternicht uit Ergens aan de Zaan.
Belinda kwam wel vaker bij hem binnenlopen
-ze woonde niet zo ver bij hem vandaan-
ze ging ook altijd sokken voor hem kopen,
die sleten danig, al kon opa amper staan.

 

Het hoogtepunt kwam later in de middag
toen eindelijk zijn Joris binnenkwam.
Zijn Joris die weer zo ontzettend wit zag,
zijn Joris die het leven veel te ernstig nam,
die amper tijd had om bij zijn gezin te wezen,
die altijd druk en onderweg was, constant in de weer,
geen tijd had om gewoon een boek te lezen
of om zijn vader eens te bellen. En al deed dat vader zèèr,
de tijden zijn veranderd, vader kon dat wel begrijpen.
Maar vandaag was Joris toch maar mooi present!
"Zo... pa," Hevig stond hij opa's hand te knijpen:
"Vierentachtig! 't Is enorm dat u er überhaupt nog bènt,
U, met uw gezondheid.... Eh... de groeten van Jorien
en van Kevin en Mireille, helaas hadden ze geen tijd."
(pa zuchtte zacht. hij had ze nu al twee jaar niet gezien)
"Hier pa, ik heb voor de gezelligheid maar wat sigaren meegebracht.
Cubaanse! Neusje van de zalm!" En opa zei: "Maar jongen, dank je,
dat je daaraan hebt gedacht." Hij snufte even en nam kalm
een Cubaantje uit de kist.
Waarop Nika walgde: "Bah, die stank! Je
láát 't!" Waarop Loek riep: "Meid! een Castro,
jij weet echt niet wat je mist!"
Dus opa zei: "Ik steek 'm nog maar eventjes niet aan."
En zo ging het prettig verder, met een nootje en een glas,
de directrice kwam nog even, en de juffrouw van de was,
en zo werd het kwart voor zeven en moest iedereen weer gaan.

 

Pas toen opa was geborgen
klapte Joris in elkaar.
Met een hoofd vol zakenzorgen
liep hij stil achter de baar
waarop zijn vader werd gedragen
naar het nieuw gedolven graf.
En toen hij na een aantal dagen even een momentje zag
om opa's kamer op te ruimen (peinzend wat hij op de steen
zou laten zetten), vond hij achter in de kast
negen kisten met sigaren, uit de bovenste ontbrak er één.

Andrea Stribos-Esmeijer

 

nooit vergeten. !


Het is 4-mei, en we bedenken onze geliefden die zijn vertrokken
Het is 4-mei, hartverscheurende stilte na ál die klokken
Het is 4-mei, hoe heeft dat verdriet toch zo ver kunnen komen
Het is 4-mei, bedenk: heeft Nederland dan weg liggen dromen ?
Dát zijn de besmette open wonden die maar niet willen genezen,
tóch waren er helden : de Amerikanen, Engelsen en Canadezen,
Zij zagen het gelukkig niet zitten, Europa als één groot Nazi-rijk.
Dat kun je van ónze regering 1940 niet zeggen, die namen de wijk !
Door de, die verdwaalde regering, Koningin Wilhelmina incluis,
waren de Nederlandse Joden hier vogelvrij in hun eigen huis...
Ons koningshuis nam van schrik de vlucht naar veiliger oorden,
dáárdoor kregen de Nazi’s alle kans de Joden te vermoorden.
De Deense koning met verantwoording uit een ras van veteranen,
beschermde zijn bevolking tegen deze vuile Nazi-kemphanen.
Hij stuurde zijn bedreigde mensen naar een land als Zweden
Door zijn leiderschap hebben Deense Joden dáár niet geleden
Ga nooit uit van een Overheid, als beschermer van je Land,
dat is in ‘40-’45 wel bewezen: 80% van onze joden zijn verbrand...

 

G. Brinkert

 

 

Adam leefde lang geleden,
eenzaam in de tuin van Eden,
met de zegen van de Heer,
wat verlangt een mens nog meer.
Hij liep lekker in z'n blootje
baadde zon en baadde pootje,
in het water van de beek,
zeven dagen van de week
 
Adam leefde zonder zorgen,
tot dat hij op zekere morgen,
plotseling ontdekte dat
ieder dier een vrouwtje had !
Hij zei:'Heer, ik wil niet klagen,
maar ik zou U willen vragen
onderdanig en beleefd,
of U ook voor mij een vrouwtje heeft.'

'Goed,' zei God,'ik zal mijn best doen,
maar dan moet jij zelf de rest doen.
Ik zal zorgen voor een vrouw,
die haar leven deelt met jou'
Adam liep van pret te zingen,
hij kocht twee verlovingsringen.   

Prijs de Heer, ik krijg een wijf,
al kost 't me een rib uit 't lijf.'
 
En toen Adam lag te slapen,
heeft de Heer de vrouw geschapen,
't Was een droom van elke man,  
alles d'r op en alles d'r aan.
En ze leefden heel tevreden,
samen in de tuin van Eden.

Tot dat op zekere dag,
Eva de boom met appels zag,
Eva dacht:'Wat kan het schaden
aan zo'n boom zo volgeladen.
 
Ofschoon de Heer het mij verbiedt,
mist men een,  twee appels niet.'
Eva brandde van verlangen
toen zij al dat fruit zag hangen,
Ze nam een hap terwijl ze zei:
An apple a day keeps the doctor away. 

Toen was 't gedaan het mooie leven ,
Het paradijs werd opgeheven,
Door een appel, zo ik weet,
werken wij ons nu in 't zweet,
Door het eten van die appel,
werken wij ons nu te sappel:
Het is daarom dat ik beweer:
Snoep verstandig, eet een peer!'

NN 12-10-’10