Gedichten

Waarvoor ?

Wat is het toch, die frictie in mijn ik
die botsing tussen voelen en bedenken,
die onrust ,die me zelden rust wil schenken,
zó hevig vaak, dat ik er haast in stik ?

Hoe komt het toch, dat twijfel steeds weer knaagt
waardoor ik in een eenzame verander,
mijn ziel, zich distanciërend van “de ander”
moet antwoorden op wat zij me steeds vraagt ?

Waar dient het toe, dat zoeken van mijn geest
terwijl ik mijn tijd maar één keer kan benutten
en troost uit alles om me heen kan putten,
náást ‘t besef er niet voor niets te zijn geweest ?

Alsjeblieft lief...

Vergeet maar ál je oude dromen,
alle verwachtingen die je had
waarvan zo weinig uitgekomen,
doordat er zo veel tégen zat...

Vergeet maar hoe we beiden lachten,
als jou weer iets te binnen schoot
en het delen van ál die gedachten,
ons één-zijn méér dimensie bood...

Vergeet wat je nét hebt gelezen,
ontdek steeds wat je dágelijks ziet, maar
mijn zijn voor jou, met héél m’n wezen
aljeblieft lief.... vergeet dát niet...

Lente in de tuin.

Ik heb mijn rust verdiend, heb hard gewerkt
om van de tuin een paradijs te maken.
Het duurt wel even voor het zover is,
Intussen voel ik mijn gewrichten kraken.

Vandaar dat ik hier lig, volmaakt ontspannen,
ik droom wat weg en voel ik mij een gezegend mens.
Geen moeten of geen willen, zelfs geen plannen,
op dit moment heb ik geen enkele wens.

Voor ’t eers laat ik de zon mijn lichaam kussen,
ik lig genietend op een bedje in haar licht.
De vogels in hun kooi beantwoorden de mussen
die in de bomen tsjilpen, buiten ons gezicht.

De buurman kletst in zijn mobile telefoon, hij moest eens
weten,dat hier zijn buurvrouw ligt, zo poedelnaakt.
Dit is echt een moment om niet meer te vergeten,
nog maar april, dit voorjaar wordt volmaakt!

Zwerver

Nazomer in Den Haag

Een stille zondagochtend in Den Haag,
de meeste mensen nog in bed, of naar de kerk
een enkeling zich voorbereidend op het werk
en ik dwaal door de stad, dat doe ik graag.

Zo ‘s morgens vroeg, de gracht alleen voor mij
er hangt een lichte nevel over ‘t water,
wat eenden zwemmen loom, wat zacht gesnater
het geeft me rust, ik voel me even vrij.

Vrij van de drukte, los van de hektiek,
eens even niets te moeten of te willen.
Het geeft mijn geest de kans om te verstillen
en lopend langs een kerk hoor ik muziek.

‘t wordt langzaam-aan wat drukker in de straten,
De markt op het Voorhout gaat bijna open
De mensen willen ook op zondag kopen,
“mijn” zondagochtendstad is nu niet meer verlaten.

Het wordt me hier te druk, ik haal mijn fiets
en rijd nog maar een stukje door de duinen.
Gelukkig met een stad waar je kunt struinen
naar je behoefte van ‘t moment, al is dat niets...

Marianne W.

De Regels van het spel

Mijn buurmeisje wist het altijd beter,
bij het hinkelen of gewoon in het spel :
“Hier moet je wachten en daarna draaien“,
als ik langer meedeed begreep ik het wel.

Maar voor ik het wist was zij weer verder:
“dan ben jij de koning en ik de prinses”
en terwijl ik langzaam, statig, rondschreed
bleek ik een bediende en zij danseres.

Sindsdien ging ik beter luisteren
op de sportclub, op het koor,
zocht ik naarstig naar de code
maar ik blijk steeds uit de mode,
hoor haar tussen de regels fluisteren:
“Heb je het nu nóg niet door ?

Eric van Loo

Hoogtij

De maan trek aan de zee, die trekt aan mij, ik trek aan jou,
jij reikt naar mij, zoals de maan, jij zwemt in zee, ik zwem in jou,
de zee smaakt zout, zout smaakt jouw huid,
jouw zoute tranen als je huilt,
mijn tranen als je lacht,
met mij.
De volle maan schijnt in de nacht, bevrijdt de zee,

jij maakt me vrij, ik maak je vrij
en golven rollen, vormen schuim, maken de vloed;

het water wast, dringt tot het duin,
Het springtij raakt tot in het duin, ontstuimt
in jou en mij.

Henry Tores
http://henrytores.wordPress.com

De gek in de regenton

Ze zeggen dat ik gek ben en het regent;
Ik drijf op ’t water en vermaak mij wat.
God in zijn liefde heeft ons wijs gezegend:
U met een woonst, mij met een regenvat.

De mensen blijven maar naar mijn daden kijken
En lachen luidkeels dan omdat ik lach.
Ik weet het doel niet dat ik moet bereiken
Maar zwaai toch reeds de overwinningsvlag.

Eenzaam drijf ik des nachts over het water
En door de stilte valt dan soms een witte ster.
Ik vind die ginds wel in de diepte, later:
En blijf als altijd ieder doel te ver.

Fr.Buyle (1913)

Haafst...

Grode donk,re onweersluchten
drieven snel aan 'd himmel laangs
binnen veur de wind aan't vluchten
mor kriegen doarveur gain kaans

bloadern kleuren aan de bomen
vaaln oaf op nadde grond
wind dij jacht ze deur de stroaten
loat ze sirreln oal in't rond

huile dikke reegndruppen
moaken plassen op de grond
kinder binnen ekkels zuiken
springen aal in't wotter rond

winter stait weer veur de deure
mit nadde snei en störmwind
gaanzen goan noar waarme landen
wachten doar tot veurjoar wint

Ina

Caleidoscoop..

Kijk in mij en geniet
van ’t mooi op dit moment,
dat niemand ooit weer ziet
daar ’t geen herhaling kent...

Kijk in mij dan en zie
‘n nooit aanschouwde pracht,
in rijke harmonie,
symmetrisch, fél en zacht...

Kijk in mij en besef
’t voorbijgaan onverwacht,
al bij ’t minst beweeg
tot herinnering gebracht...

Kijk in mij en houd hoop
dat kijken àltijd loont,
steeds nieuwe schoonheid toont

in mij...caleidoscoop...

Herfst in het duin

Herfst in het duin,
de blaad’ren liggen nat,
tussen de afgerukte
takken op mijn pad.

De lage zon
achter een dampgordijn,
zet alles in
een feestelijke schijn.

De kleuren gloeien zacht,
in het novemberlicht.
In mij ontstaat spontaan
een herfstgedicht..

Zwerver

Lente

Waar ‘t kruipend kruid
opnieuw de aarde dekt
met al die blad- en
bloembezette ranken,
daar ga ik,
adem diep, opnieuw
het leven in.
De winter ging,
ik wil de Schepper danken !

(1)Zwerver

Rust

Al zoekend naar wat rust,
loop ik me uit de naad,
me niet genoeg bewust
van waar het nu om gaat.

In boeken en gesprekken,
steeds heviger aan ‘t werk,
wat helpt me om te vinden,
een groep, een mens, een Kerk ?

Of zal ook mij eens blijken
dat zoeken niet meer hoeft.
Omdat ik heb gevonden,
dat wat mijn ziel behoeft.

Een plek, omringd door mensen
waar ‘k rijke’lijk groeien kan,
aan dagelijkse dingen,
goed werk, het kroost, mijn man.

Een leven vol en krachtig ,
talenten bij de vleet,
genoeg om van te leven,
mijn leven is compleet.

Ik hoef niet meer te zoeken,
sta er al middenin.
Nu wil ik nog wel weten:
waar vind ik nu de zin ?

(1)Marianne W.

Toon mij de clown.

Toon mij de clown
die, weldoordacht,
zich opsluit in een kamer,
opdat er niemand lacht.
De deur op slot
gordijnen stevig dicht.
Een doek over de spiegel,
de aandacht op zichzelf gericht.
Zich lachende verdiepend
in het hier en nu,
Een act creërende
met neus en paraplu.
Na afloop zich belonend
met een daverend applaus,
wie wil er met hem ruilen?
toon mij die clown
en laat me om hem huilen!

(3)Zwerver

Vriend

Welkom welkom ,
méér dan welkom !
weet je welkom
in mijn huis.

Eet mijn voedsel,
neem mijn drinken,
lees mijn boeken,
voel je thuis.

Leg je lichaam
maar te rusten,
voed je geest
en voel je hart.

Deel je zorgen,
leer weer lachen,
deel jezelf en
ook je smart.

Zwerver

Ballonvaart

Verrukt
en héél erg eenzaam
zweef ik door de lucht ,

van laag
naar grote hoogte
in minder dan ‘n zucht .

Alles lijkt zo nietig
zo vaag en vreselijk klein,
wat voelt het toch geweldig
om zó ver weg te zijn !

Maar ééns ,
eens komt ‘n einde
aan deze mooie dromen

en zal ik voor jou ,
alléén voor jou ,
naar beneden komen...

(1)Iris v.V.

Tulpen en Anemonen

De schoonheid van de Anemoon,
en witte Tulp (hoezo gewoon?),
in dit boeket bijeengebracht,
ontroert mijn hart in deze nacht.
Het is vervuld van stil geluk,
om dit geschenk een beeldschoon stuk.
De schoonheid van dit lieve leven
en vreugd om wie het heeft gegeven.

(2)Marianne W.

Taal leert mij

Taal tekent mij,
Mijn leven lang,
Spelen woorden met mijn krachten

Zinnen zinnen op gedachten
Graven gedichten traag hun gang.

Taal rekent mij,
Mijn dagen voor,
Dat rijm en ritme samenvallen
Voldoen aan schoonheid van getallen
Delen minnen plussen door.

Taal schrijft mij,
Mijn schriften vol,
Met woorden die elkaar verjagen
Tot ze zinvol regels dragen
Schuivend in de juiste rol.

Taal spreekt mij,
Mijn reden aan,
Zodat gevoel en sfeer zich uiten
Op een waardig weg naar buiten
En eenieder leert verstaan

Henry Tores
http://henrytores.wordPress.com

liefde, mijn liefde,
diamant op m’n pad.
waar breng je me nu?
het is hier zo glad.
het licht kan ik voelen,
maar het zien doet zo'n pijn.
misschien is mijn visie,
mijn visie te klein.

want waar we ook gaan,
jij bent groter dan ik.
lichter en warmer.
ik voel dat ik stik.
maar dan in een stilte,
de einder voorbij.
voel ik jouw warmte,
jouw warmte naast mij.

schuld is mijn deel,
ik heb je verzaakt.
zonder te denken
je hart aangeraakt.
van voorbije glorie
mijn handen nog grauw.
hoe kon 't je raken,
je raken mijn vrouw.

want jij bent het leven,
mijn leven te na.
't is steeds de reden
waarom ik besta.
vergeef nu een ziel die
niet weet wat hij doet.
en steeds weer zo, weer
zo laat wat hij moet.

breng me, mijn lief
naar die plaats in mijn hart.
waar steeds alle kleur
verbleekt bij het zwart.
dan pak je mijn hand,
ik zal 't niet vrezen...

en nooit zal het zwarte
het zwarte meer wezen.

B.F.P. Heijmen,

Eindhoven (bzzmn)

Levenstoene

In de toene van mien leven
doer heb ik van alles poot
't is aalmoal verdailt in vakkies
en zie goan van klain noar groot

het binnen aalmoal herinnerns
al verchilt ze wel in kleur
zie scheeln ook wel wat in groote
en zie bennen aans van geur

boetendat het ze nog noamen
laifde, zaikte en geluk
'k zel der aaltied goud veur zörgen
anders gait de laifde stuk

en in 't allerverste houkie
nooit vergeet ik hou dei hait
achter 'd heege hoast verschooln
stait 'n plaant dij hait ......verdrait

Albertina

er is een amsterdammer…
(vrij naar Johny Kraaykamp)

Er is een Amsterdammer weggegaan
hij had nog wel ’n potje willen kaarten
maar de ontwikkelingen stonden ‘m niet aan
dus, huppakee, gaf hij de pijp aan Maarten
de verhuizer had gebeld, stond met de deurknop in z’n hand
dezelfde tante Sjaan lag nog in hetzelfde ledikant, maar ja
daar had hij toch tegenwoordig ook niet veel meer aan
en, als je niet kunt blijven moet je domweg gaan…

Er is een amsterdammer weggegaan
1 achenebbisj pierement stond nog te draaien
geen mens zong nog : “bij ons in de Jordaan”
de Pijp, de Kinkerbuurt mooi naar de haaien
de tram reed rustig door, geen mens liep nog te hoop
hij zat al jaren eenzaam met z’n weemoed in de knoop
niemand zag ‘m vertrekken en nérgens blonk ’n traan
maar: als je niet kunt blijven kun je maar beter gaan…

Er is een amsterdammer weggegaan
er viel niks meer te lachen op de wallen
ze mochten ongestraft je op je donder slaan
niet in hun eentje, maar gewoon ook met z’n allen
dan lag ‘ie daar te kermen in z’n laatste goeie pak
z’n GSM gestolen en z’n pinpas uit z’n zak
en niemand die ’n hand uitstak of met ‘m was begaan
nee, als je niet móet blijven kun je maar ‘t beste gaan…

Er is een amsterdammer weggegaan
verloren voor ’t verlaten stamcaféétje
zélfs niet gemist door tante Sjaan, want
die had Altzheimer al was ’t nog maar ’n beetje
dat ene pierement komt hij niet meer voorbij
misschien houdt onze lieve heer voor hem ’n plaatsje vrij
je kunt er niet omheen, dat het steeds vaker zo zal gaan
want die er niet móest blijven is wel zo zoetjesaan gegaan…

J.(12.dec.).

Méégevoel

dat vleugje romantiek, zo’n snufje nostalgie,

die steelse achteloos weggepinkte traan

het streelt m’n ziel als ik daar iets van zie

verplicht me daarbij stil te blijven staan

gevoelssnaren steeds weer te laten raken

o méégevoel...blijf me zo raakbaar maken...

J.(12 dec.).

Winter in de stad

Winterhelle blauwe hemel,

kale bomen, pakken blad.

Hoge schoenen, dikke sokken,

sjaal om, met de hond op pad.

Rondje park of door de duinen,

blijft de lucht nog even blauw?

Heb geen zin in weer een stortbui,

geef de voorkeur aan de kou.

Laten we de stad maar in gaan

over lanen, langs de gracht,

waar een koppel witte zwanen

op een hapje eten wacht.

Als het toch begint te druppen

stopt de bus al om de hoek.

Brengt ons weer naar huis, naar warmte,

eten, drinken en een boek.

Zwerver

2 december 2007

Ain different deej

Oranjefonds dei geft as veurbeeld

Blief nait aalweej op joen stee

Go now es jour huus uut

So wie meek ain different deej

Mit ainodder goan wie baauwen

Veur ain klien en prittie stee

En aan ’t ende van zo’n waarkdeej

Hewwe aal ons different deej

Kop of kovvie, plakkie stoede

Och, ’t is mor ain ajdeej

En ain bordje snert as lest nog

So meek wie ons different deej

Albertina

Albe

Ina op’tende-abbes

Utrechtselaan 134

Stadskanaal

0599-661266

Droom,,,

‘k ben steeds weer rijk als ik ‘n droom mag dromen,

‘t avontuur dat zo achteloos haalbaar blijkt

dat je zonder weerstand overal laat komen en

veel meer laat zien dan ‘t mensenoog bekijkt

waarbij je over bergen heen kunt vliegen

los van de zwaartekracht, los van het hier en nu

ontheven van het dagelijks bedriegen

onkwetsbaar voor elk individu...

het dromen dat je straffeloos mag beleven

omdat het toch jouw eigen grens bepaalt en

dat je steeds het vruchtgebruik zal geven,

daar jij het bent, die de kosten heeft betaald...

J.(18 dec.).

AIN GELUKKIG NEIJOAR

Groag wil ik aan alle minsen

Ain hail gelukkig joar touwinsen

k Hoop toch echt veur groot en klain

Het nije joar gout uut zel zain

Groag wil ik aan alle minsen

Ain gezond en blied neijoar touwinsen

Blaank of broen, het mokt nait uut

k Sloet hiermit gainaine uut

Groag wil ik aan alle minsen

Ain mooi en vredeg joar touwinsen

Zunder oorlog, hoat en nied

Allinneg laifde nooit gain spiet

Een gelukkig Nieuwjaar

Graag wil ik aan alle mensen

Een heel gelukkig jaar toewensen

Ik hoop toch echt voor groot en klein

Dat het een heel goed jaar zal zijn

Graag wil ik aan alle mensen

Een gezond en blij nieuwjaar toewensen

Blank of bruin het maakt niet uit

Hiermee sluit ik niemand uit

Graag wil ik aan alle mensen

een fijn en vredig jaar toewensen

zonder oorlog haat en nijd

Alleen nog liefde nooit geen spijt

Albertina, 29-12- 2009

Herinnering...

In die tijd moest je oma’s nog OPOE noemen,
de onze sprak nog van “weerom” en van “altoos”
en over Gods liefde in de vogeltjes en de bloemen
maar ze keek daarbij altijd zo vreselijk boos...

Nee, blijheid wist ze ons niet echt te brengen,
haar hele wezen straalde altijd slechte zin en
hadden wij plezier, dan voelden we ons krengen,
zélfs vader bond bij haar heel duidelijk in...

Opa heeft weinig herinnering nagelaten,
die zat er altijd gewoon wat zwijgend naast,
hij diende als bevestiging voor haar praten...
dus, àls hij iets zei was iedereen verbaasd !

Zó ging ‘t dagje dan voorbij dat ze logeerden,
dan brachten we ze ‘s avonds naar ‘t station en
na ‘t zwaaien was het éérst wat we probeerden,
of je ongestraft..... gewoon nog làchen kon

Ze zijn er nog wel, maar ze worden wat schaars
die Oorlogsveteranen met ‘n rug als ‘n kaars, die
al lopen ze nu wel wat moeizaam en stram,
onze vrijheid bevóchten...vaak man tegen man.!
Ze deden voor niemand ook maar 1 stap opzij....
door die mensen dus luitjes kwam ons Landje wél vrij !
Maar nu ‘t gaat zoals ‘t gaat, bedenkt ‘n enkeling verrast
of voor die vrijheid toen vechten, nu wel zo heeft gepast....

Gezondheid...

Ooit bij Koog a/d Zaan
is zijn sleepboot vergaan
en is oudtante Claartje verdronken..

Nu nog leeft iedereen mee
in oudoom Cootje’s Café
en wordt menig Oud Klaartje geschonken...

Ronald K.

Even dan...

Ze lag op haar ziekbed haar lot te betreuren,
een vriendin deed alles om haar wat op te beuren,
met ‘n mop, een gebaartje, haar grappigst gezicht
maar de zieke, ze zweeg, met haar ogen stijf dicht..
Toch had ze haar humor niet écht verloren
want met ‘n glimlach tot aan beide oren,
verraste ze plots haar verbaasde vriendin :
begin jij maar met lachen, dan val ik misschien in...!

Ouwe Koos

En dan ‘t verhaal van ouwe Koos
die was zó dol op vissen,
dat ‘ie met z’n ogen op het kroos
z’n broek stond nat te pissen
en toen eindelijk die karper beet
‘n flinke tachtig-ponder,
ging ouwe Koos als een komeet
zelfs helemáál kopje ónder...

Knarren

De ouden van dagen die lijken niet oud,
ze tennissen, fietsen, niets wat ze weerhoudt.
Ze vullen hun magen met lekkere dingen
en vullen hun dagen met spelen en zingen,
met springen en dansen, met sport en met spel.
Al zijn ze geen piep meer, ze lijken het wél...

Ruud v/d H.

Wandel-TomTom

‘t beste gaat u twee maal rechts en dan urenlang rechtdoor,
mocht u niet zo goed ter been zijn, inclusief uw rollatoor...

Philos

Kras

Soms geef ik antwoord als mij niets wordt gevraagd,
kortaf of langdradig, beleefd of obsceen
maar geen mens die zich ooit over mij heeft beklaagd.
er zijn hier geen mensen, ik woon hier alleen.

Ik heb vaak twee sokken aan één voet getrokken
en onder de douche op pantoffels gestaan.
Ik loop in de regen onder wandelstokken
en heb eens een plas in het stemhok gedaan.

Dat komt omdat alles precies is geschied
waarom ik als knaap heb gebeden:
“Laat me niet doodgaan Heer, nu nog niet”
en da’s negentig jaar nu geleden.

John O’Mill

De zin...

Ik ben nu haast 80, gezond en tevree
de Heer zij geloofd en aanbeden,
daar had Hij Zijn eigen bedoelingen mee
er gebeurt immers niets zonder reden...

m’n geest is nog helder, m’n hand trillingvrij,
ik kan zonder bril prima lezen
en komt er zo’n prachtig groen blaadje voorbij,
dan zou ‘k zelfs nog bok kunnen wezen...

maar niet langer gekletst nu, de tijd tikt wel dóór
ik ga snel wat strijken en koken,
want Marietje van 70, op 3-hoog daar vóór,
heeft al twee keer haar hand opgestoken...

Vrij naar Guido Gezelle

Er en priegelepraggelt een pluizeke
dat zwierderezweeft voor mijn mond.
ik bluizerdebliezer-en-blaas-er
het pluizeke fier naar de grond.

Als priegelepraglende pluizekes
mijn mond zwier-en-zwevenen in
dan heefter dit vrouke het sefkens
niet gierderdegoed naar de zin!

Dan moeter mijn keelke zo heftig
Wat rocheldekotserke braken.
en moeter mijn arme menneke
het vloerke weer kuisekesmaken.

Vandaar en dat priegelepluizekes
mijn deurke voorbij mogen gaan.
Zodat er het dweilerestokske
int poetshokske stil blijft en staan!

Marianne W.

De Both en Balloth-ballade

Ha beste broeder Both, hoe lang is ‘t nu geleden,
dat wij op de fagot elkaar om het hardst bestreden ?
Ach, vraag dát liever niet blaas-broedertje Balloth,
jou ging het blijkbaar goed, mij trof het zwaarste lot...
Want snuif en cigaret, namen m’n longen zwaar te grazen,
dus weet ‘k al lang niet meer van toeten, noch van blazen.
Zélfs, beste, is ‘t m’n tijd, dus liever geen gezemel, blaas
liever nog één keer de sterren van de hemel...
Blaas wat je blazen kunt, zo hóóg mogelijk van de toren
misschien is ‘t me vergund dat Goden en Engelen ‘t hóren.
Haal één keer nog voor mij, het onderste uit jouw fluit,
dan piep en pers ik blij, mijn laatste adem uit...

Opoe

In die tijd moest je oma’s nog OPOE noemen,
de onze sprak nog van “weerom” en van “altoos”
en over Gods liefde in de vogeltjes en de bloemen
maar ze keek daarbij altijd zo vreselijk boos...

Nee, blijheid wist ze ons niet echt te brengen,
haar hele wezen straalde altijd slechte zin en
hadden wij plezier, dan voelden we ons krengen,
zélfs vader bond bij haar heel duidelijk in...

Opa heeft weinig herinnering nagelaten,
die zat er altijd gewoon wat zwijgend naast,
hij diende als bevestiging voor haar praten...
dus, àls hij iets zei was iedereen verbaasd !

Zó ging ‘t dagje dan voorbij dat ze logeerden,
dan brachten we ze ‘s avonds naar ‘t station en
na ‘t zwaaien was het éérst wat we probeerden,
of je ongestraft..... gewoon nog làchen kon...

Kennelijk

Hij heeft de mooiste ogen die ik ken

van diep en prachtig glanzend donkerbruin

als hij me aankijkt, raak ik zo bewogen

dat ik het eerste uur van slag af ben

Soms stoeien wij een beetje in de tuin

dan komt hij los en wordt hij opgetogen

vooral als ik hem kietel en hem jen

(zo rolden wij het rozenperk in puin)

wij hebben een apart soort dialogen

waarvan nog nooit een derde iets verstond:

verliefden kunnen praten met hun ogen

Mijn moeder vindt de omgang ongezond

(als het aan haar lag had het niet gemogen)

maar ja, ik houd nu eenmaal van mijn hond

C..v.d Pluijm

Veurjoar

Woazeg gruin dat siert de bomen

Grond dei roekt noar levenskracht

Vogels heur ik vrolek floiten

Veurjoar…..Veurjoar heur ik zacht

Hier en doar zuch ik wat vlinders

Lammern in heur wollen vacht

Darteln vrolek deur de waaide

Veurjoar…..Veurjoar heur ik zacht

Zunne is ol weer wat waarmer

Appelboom in rozze pracht

Wind waait fluusternd deur de bomen

Veurjor…..Veurjoar heur ik zacht

Gras begunt ol wat te gruien

Winter gait weer in de wacht

Bloumen stoan mit frizze kleuren

Veurjoar…..Veurjoar zing ik zacht

Albertina